Het geheim van Franciscus

Op zaterdag 9 oktober zal in de kerk Maria Tenhemelopneming te Klarenbeek de viering plaats vinden naar aanleiding van de oprichting van de HH. Franciscus en Clara parochie. Op 4 oktober viert de Kerk de feestdag van H. Franciscus. Voor mij de reden om verder op zoek te gaan naar ‘het geheim’ dat H. Franciscus van Assisi heet en naar zijn boodschap voor ons vandaag. Franciscus noemt men ‘de tweede Jezus’. Hij zou zo uniek en nadrukkelijk Jezus navolgen dat de mensen hem zagen als een levende kopie van Jezus zelf. Op zo’n manier zou dit zich in geen enkele heilige, voor hem en na hem, meer manifesteren. Daarom werd H. Franciscus ook het mysterie van de geschiedenis genoemd. Als je leest wat er over H. Franciscus allemaal geschreven is kom je zelf dichter bij ‘zijn geheim’.
De ‘omkeer’ in zijn leven wordt beschreven in een aantal gebeurtenissen. Een van de belangrijkste was zijn ontmoeting met een melaatse man. Franciscus was op terugreis uit Rome naar Assisi en vlakbij Assisi gekomen drong een vreselijke stank zijn neus binnen. Om de bocht verscheen een mismaakte melaatse man. Twaalf jaar lang was deze man ernstig ziek. Franciscus schrok. De melaatse draaide een ratel rond om de mensen te waarschuwen dat ze uit de weg moesten gaan. Franciscus moest bijna braken en liep zo hard hij kon de andere kant op. Uiteindelijk struikelde hij, viel voorover en werd emotioneel. Ook Franciscus werd geleerd voor melaatsen op de loop te moet gaan. De melaatsen werden als vervloekt gezien. Franciscus veranderde opeens van gedachten. ‘Ik ben net zo arm en smerig als deze melaatse. Als God van mij houdt, dan toch zeker ook van hem.’ Hij rende terug en vroeg de melaatse om vergeving. ‘Vergeef me dat ik je niet wilde zien. Ik wil juist je vriend zijn, net als God’. Toen nam Franciscus de eenzame oude man in zijn armen en kuste hem. In het verminkte gezicht van de melaatse kwamen tranen. Twaalf jaar lang heeft niemand hem aangeraakt.
Franciscus is een vriend van de melaatse geworden. Aanvaarde hem als gelijke. Zag in hem de gestalte van Jezus. Het was een beginervaring voor zijn ontdekking de mens als gelijke te zien en te aanvaarden, de mens die maatschappelijk en menselijk buitengesloten werd, achtergelaten. Franciscus voelde zich broeder van zulke mensen en zijn wens was dat allen die tot zijn leefgemeenschap wilden horen deze ervaring leven.
Franciscus heeft eigenlijk niet lang nagedacht. Pas nadat hij de melaatse gekust had, besefte hij het bereik van zijn daad, voor hem zelf en ook voor de anderen.
Misschien een leerpunt ook voor ons. In onze geloofsgemeenschappen ontkomen we niet aan planning en organisatie, maar ons gezamenlijk leven zou toch een andere draagkracht moeten hebben: verbondenheid met Jezus, meer spontaniteit, meer vrij en blij omgaan met elkaar, elkaar durven aanvaarden zoals we werkelijk zijn. Met andere woorden: meer durven opgaan in het geheim van H. Franciscus.

Pastor Ivan Kantoci

terug naar boven